Jen apero de Karinthy en revuo Hungara Vivo:

1963, #2
K. Bodó: Frigyes Karinthy           6302-10
Senespera Amo, trad. K. Bodó     6302-12

1968, #2
En la mondon venis nova sento, trad. L. Tárkony  6802-14
La cirko, trad. Sándor Szathmári                            6802-16

1972, #2
Bösendorfer, trad. K. Kalocsay     7202-08

1974 #2
Mahlzeit kaj Zaturek                     7402-25

1975 #1
Prelego, trad. M. Fejes                  7501-11

1985 #4
Geniulo, trad. I Nagy                     8504-142

1987 #3
Mi instruas mian fileton, trad. T. Bessenyei            8703-094

Jen apero de Karinthy en revuo Literatura Mondo. La revuo nun troveblas interrete, sed kie eblas mi ligas enretigitajn erojn al aliaj retligoj:

Korpa beleco, novelo, Januaro 1923 (p. 8-9)
Li donas al mi temon, novelo, Januaro 1923 (p. 13-14)
Barabbas, trad. Karlo Bodó, novelo, Aprilo 1926 (p. 1)
Kio nun ankoraŭ ne estas, sed morgaŭ jam povas esti, novelo, Januaro 1931 (p. 7-9)
Mortinto, trad. Kalocsay, poemo, Septembro 1932 (p. 149)
Vojaĝo en Faremidon, trad. L. Totsche, romanfragmento, 1933 (pluraj numeroj)

Restas unu verko de Karinthy en Hungara Antologio (1933) por bitigi, rakonto "La sama en viro."

Aliaj verkoj en Esperanto eksterrete estas:

de Karinthy:

Parolado en la 10a kongreso de Internacia PEN-Klubo, tradukis István Ertl, Beletra Almanako, n-ro 8, junio 2010.

"Majo," en Bonhumoraj rakontoj de nuntempaj verkistoj (Budapest, 1921), p. 13-15.

Morgaŭ matene [dramo],  El la hungara trad.: Kálmán de Kalocsay. Budapest: Hungara Esperanto-Instituto, 1923. 142 p.

Norda vento [novelaro], el la hungara tradukis Karlo Bodó. Ort/Verlag: Berlin: Mosse, Esperanto-Fako, 1926. 95 p.

Pri Karinthy:

Zilah, Eugène de. "Karinthy kaj nia lingvo, en La gazeto, n-ro 97, 2001.12.15, p. 3-5.

Kaj nun aperas nova artikolo:

Ertl, István. "Nia trezoro: Frigyes Karinthy," "La Balta Ondo,” 18 junio 2013.

Ertl skizas la historion de la esperantisteco de Karinthy. Dankon, István!

La koncerto

La Koncerto por la Libereco estos gravega aranĝo okazonta en nia lando, unueca krio de la civila socio por depostuli, pere de la muziko kiel universala lingvo, la rajton de la kataluna popolo kaj de ĉiuj popoloj de la mondo decidi sian estontecon, libere kaj demokrate.

La 11an de septembro de 2013, pli ol miliono da homoj surstrate manifestaciis en Barcelono kun la deziro plenumi sian propran suverenecon cele al propra ŝtato. La koncerto por la libereco celas iĝi nova ebleco por ke la voĉo de la popolo estus aŭskultata en kaj ekster Katalunio. Ĝi estos ankaŭ aranĝo kiu kontribuos instigi ĉiujn al konstruado de la kolektiva estonteco de la lando.

Arta enhavo

La Koncerto por la Libereco estos tutnova spektaklo el konataj kantoj  kiuj trairos la kolektivan memoron de la lando kaj la mondo. Kantoj kiuj estis uzataj por depostuli la liberecon de homoj kaj popoloj. Inter la kantoj elstaros la plej popularaj el Lluís Llach, kiuj estos kantataj de li mem aŭ de aliaj kantistoj el diversaj landoj kaj generacioj.

Organizantoj
Kunlaborantoj
Novaĵoj
Oftaj demandoj
Videoprezento de la koncerto  (kun subtekstoj)

Humuro estas stranga besto. Ĝia kaŝlogiko ne estas ĉiam klare perceptebla. Sed ĝi komercas per ironio kaj absurdo. El ia angulo eble ĉia temo povas generi ridon, malgraŭ la risko.

Unu fonto por Esperantistoj estas la Neciklopedio. Ĉi-kaze juĝu mem:

Holokaŭsto

• Holokaŭsta neado
• Holapuko

Mian unuan tabulkomputilon kun la operaciumo Android mi aĉetis en februaro 2011. La tekniko kaj miaj bezonoj evoluis rapide, tiel ke mi nun havas jam mian kvaran modelon – Samsung Note 8. Ĝi estas precize tio, kion mi bezonas: malpeza, maldika, kun bonega ekrano, kaj sufiĉe da komputkapablo por ke ĉio rapide kaj glate funkciu.

Ĝi kompreneble kostis iom pli ol mi dezirus, ĉefe pro la speciala skribostangeto, kiun mi tute ne bezonus – sed ĝi ja estas multe pli bona por miaj bezonoj ol tiuj diversaj strangaj aparatoj de Apple. Jen tio montriĝis denove, kiam mi ekhavis la ideon, ke foje ne malutilus havi fizikan klavaron por la tabuleto.

Mi uzas mian aparaton plurajn horojn tage, ĉefe por legi ĵurnalojn, tvitojn, retpaĝojn kaj retpoŝton – sed foje ankaŭ iomete por skribi, ĉefe mallongajn mesaĝetojn. Por tajpi pli ol kelkajn frazojn mi preferegas la fizikan klavaron de mia komputileto, per ĝi mi tajpas almenaŭ kvinoble pli rapide kaj dekoble pli senerare.

Sed tamen foje oni eble ne emas kunporti la komputileton, kaj tamen subite povas aperi la bezono skribi ion pli ampleksan. Do mi decidis provi, ĉu troveblas malpeza, malgranda kaj ne tro kosta sendrata klavaro, kiun mi povus facile ligi al mia tabuleto. Kaj mi fakte trovis ĝuste tian, por malpli ol 30 eŭroj.

Facile eblis ligi ĝin al mia tabuleto per bluetooth, kaj tajpado tuj bone funkciis. Tamen mi kompreneble volas tajpi ne nur en la finna kaj la sveda, sed ankaŭ en Esperanto kaj en la rusa.

Eĉ tio fakte iugrade eblas elskatole. La ĉapelitajn literojn krom ŭ oni povas atingi sen grandaj problemoj, sed tio postulas tri klavopremojn: majuskliga klavo kaj morta klavo ^ por atingi la cirkumflekson kaj poste la baza litero. Sed ŭ ne facile atingeblas, kaj la neniu el la pretaj rusaj klavaroj tute plaĉis al mi, ĉar mi kutimas tajpi per mia propra variaĵo.

Do, sed ĉar Android estas Android, oni preskaŭ ĉiam povas mem agordi la aferojn tiel kiel oni volas. Ĉi-kaze tio eĉ estas tre facila, ĉar sufiĉas instali la bonegan help-programeton External Keyboard Helper.

Poste necesas nur ebligi ĝin kiel unu el la enig-metodoj, kaj en la agordoj redakti sian klavar-aranĝon kiel oni volas. Eblas havi du redaktitajn aranĝojn, do mi faris unu por la rusa kaj alian por la finna, sveda kaj Esperanto. En la laste menciita la ĉapelitaj literoj estas atingeblaj per du manieroj: kun la morta klavo ^, kiu nun funkcias sen bezono de la majuskliga klavo, ĉar mi interŝanĝis la lokojn de tremao kaj cirkumflekso, kaj per la kombino alt kaj la koncerna litero. Tamen ŭ atingeblas nur per la lasta maniero.

Neniu el tiuj du estas mia plej ŝatata maniero tajpi Esperanton – plej rapide mi tajpas ikse. Sed ŝajne momente ne eblas tajpi ikse kaj aŭtomate ricevi ĉapelojn en Android, almenaŭ ne per External Keyboard Helper. Se iu scias, kiel tion fari, bonvolu rakonti al mi! Kaj se iu volas provi mian ĉapelitan klavaron por External Keyboard Helper, prenu la dosieron jen, eniru la agordojn de External Keyboard Helper, kaj importu la aranĝon ĉe “redaktita klavaro” (“custom keyboard”). Poste vi povos plu redakti ĝin laŭ via deziro.

Eblas facile fari klavaron, kie la Esperantaj literoj estas rekte atingeblaj per unu klavopremo, se oni tion deziras. Kaj se oni havas aparaton kun la plej freŝa, originala versio de Android, ekzemple tiujn de Nexus, oni eble tute ne bezonas ion redakti, ĉar tie elskatole devus esti elektebla tute Esperanta klavaro.

Sed kion pri la aparatoj de Apple? Jes, la nova klavaro tute bele funkcias kun la iPhone, kiun mia dunganto trudis al mi, kvankam mi prefere volis havi telefonon kun Android. La klavaro fakte povus esti tre utila, ĉar per la tuŝklavaro de telefono estas eĉ pli maloportune tajpi ol per tiu de tabulkomputilo. Kaj tio bone eblas en la finna aŭ la sveda.

Ankaŭ en la rusa elekteblas iu klavarfasono relative simila al mia preferata – sed kelkaj klavoj sidas en nekutima loko, kaj kompreneble oni neniel povas ŝanĝi tion, ĉar Apple en sia senfina saĝo decidis malpermesi redaktadon de klavar-aranĝoj, kaj ĉiujn programoj, kiuj ebligus tion. Sekve, enigi Esperantajn literojn tute ne eblas, ne per ajna truko.

Do jen, nova pruvo pri tio kion ni jam sciis: se vi volas ke via telefono aŭ tabulkomputilo faru tion kion vi volas, kaj ne nur tion, kion permesis al vi la fabrikanto, ne aĉetu aparatojn de Apple.

Cetere, Apple ĝis nun ne respondis al mia demando pri klavaroj, sendita al ilia teknika servo printempe de 2010, kiam mia labordonanto trudis al mi mian unuan iPhone. Ĉu iu kredas, ke ili respondos?

Pli pri la temo:

• Esperanto iĝos integra parto de Android-telefonoj
• Android pli malferma ol iPhone – ankaŭ al Esperanto

I have a copy of the U.S. Army manual Esperanto, the Aggressor Language, but back in the day I had no idea there was a film. But lo:

Mi ne scias la devenon, sed per esperantisto ĉe Facebook mi trovis la retlokon de ĉi tiu grafikaĵo.

This book by Frigyes Karinthy looks like a great read:

'A Journey Round My Skull' by Frigyes Karin

And note this sentence:

"This funny-peculiar book from an author whose extraordinarily diverse career spanned Swiftian satires, a translation of Winnie the Pooh, a short story entitled ‘Chains’ in which he proposed the idea of ‘six degrees of separation’, and the presidency of the Hungarian Esperanto society, may indeed relish its distortions and comic incongruities (it was advertised using Karinthy’s own slogan — ‘The Newest Novel of the Famed Tumorist’)."

Serĉante la rolon de Esperanto en la mondo da sciencfikcio . . .

There are a number of resources to pursue in documenting the position of Esperanto with respect to science fiction in the world.  Here are the results for searching for Esperanto on the web site  Translated SF (Non-English SF, available in Translation):

They Still Jump - story by J. L. Mahe (1967) ( trans. by Clarkson Crane ) ( Esperanto ), in International Science-Fiction 1, November, 1967.

In 2112 - J. U. Giesy & Junius B. Smith ( translated into Esperanto as En 2012 by Elmer E. Hayes and back into English by Forrest J Ackerman(?), in International Science-Fiction 2, June, 1968.

Manuel de Seabra - Portuguese writer - b.1932; writes in Portuguese, Catalan and Esperanto. "All the Stars You Want," in The Voyage / A Viagem, edited by Silvana Moreira & António de Macedo (Simetria Portugal, 2000).

Elia Barceló Esteve - Spanish author - b. 1957; translated into English, French, Italian, German & Esperanto. "First Time," in Cosmos Latinos: An Anthology of Science Fiction from Latin America and Spain, edited by Andrea L. Bell & Yolanda Molina-Gavilán (Wesleyan University Press, 2003).

Janusz Andrzej Zajdel - Polish author - 1938-1985; translated into Belorussian, Bulgarian, Czech, Esperanto, Finnish, German, Hungarian, English, Russian and Slovenian. "Particularly Difficult Territory," in Tales from the Planet Earth (St.Martin's Press, 1986).

Frigyes Ernő Karinthy - Hungarian author - 1887-1938; translated into Chinese, Czech, Danish, English, Esperanto, Estonian, French, German, Hebrew, Italian, Japanese, Polish, Portuguese, Rumanian, Serbian, Slovakian, Spanish and Swedish. Voyage to Faremido and Capillaria, translated by Paul Tabori (Corvina Press, 1965).

Ferenc Szilágyi (1895-1967) estis multfaceta esperantisto, ankaŭ kiel verkisto, originala kaj traduka. Liaj verkoj troveblas diversloke interrete. Jen unu kolekto da tradukoj.

• Edeno (E. A. Karlfeldt)
• La birdo (J. L. Runeberg)
• Sonoriloj sonas (Hjalmar Procopé)
• Kie mi (Sándor Kisfaludy)
• Civilizo (János Arany)
• Kvazaŭ mi (Sándor Petöfi)
• Letero venis (Pär Lagerkvist)
• Sun’ subira – scen’ plej bela (Pär Lagerkvist)
• Vi mem ne estas... (Pär Lagerkvist)
• Mia fantazio (Sándor Petöfi)
• Vojaĝbildo: Stokholmo (Dezsö Kosztolányi)
• Antikva porcelano (Carl Snoilsky)
• La tago (K. V. Böttiger)
• Vesperkanto (Hjalmar Gullberg)
• Noako (Hjalmar Gullberg)
• Mi estas ĉiel (Dezsö Kosztolányi)
• La aŭrora stelo (Jenö Heltai)
• Leciono (Frigyes Karinthy)
• Iam kaj nun (Anna Maria Lenngren)
• Malfeliĉo en la amo (Anna Maria Lenngren)
• Verkita ĉe tablo, kiam akcidento okazis (Anna Maria Lenngren)
• Ĉe la dancejo (Birger Sjöberg)
• Dezerta floro (Nils Ferlin)
• Kien la sango de Kristo? (Pál Gulyás)
• La infano volas ludi (László Mécs)
• Foiro (Nils Ferlin)
• Somerlumo (Verner von Heidenstam)
• Mi protestas (Tamás Falu)
• La stelo (Rudolf Nielsen)
• Verdfolia, blanka (Sándor Petöfi)
• En la arbaro de Vál (János Vajda)
• Sorĉa lago (Tamás Emöd)
• La du mortintoj (1915) (Tamás Emöd)
• Silenta vespero (Jarl Hemmer)
• La naiva kampulo (László Szentjóbi-Szabó)
• La jaro de l’teruro (Ragnar Jändel)
• La plej bela kanto (Ture Nerman)
• Kiam oni min riproĉis (József Erdélyi)
• Benzino (Henry Parland)
• Venontnokte (Gunnar Björklund)
• Spiralvojo (Jenö Heltai)
• Oggi (Mihály Babits)
• De animo al animo (Arpád Tóth)
• For la bravo (Simon Kemény)
• Domflanke... (Gyula Illyés)
• Letero al mia edzino (Miklos Radnóti)
• Vintra vespero (Lörine Szabó)
• El “Opus incertum” (Gunnar Ekelöf)
• La senmorteco de la animo (Mihály Csokonai Vitéz)
• Nokt’ feliĉa (Sándor Petöfi)
• Taglibro (Anna Maria Lenngren)
• Mi estas amanto (Harald Fors)

Alternative: simpla manipulebla teksto.

Originala poemoj de Szilágyi troveblas interrete:

• Poemoj de Francisko SZILÁGYI en Dekdu Poetoj
• Ferenc SZILÁGYI

Trovu plu ĉe OLE.

Estas kelkaj liaj tradukoj miareteje:

• “Oggi” de Mihály Babits, tradukis Ferenc Szilágyi
• “De animo al animo” de Arpád Tóth, tradukis Ferenc Szilágyi
• “Leciono” de Frigyes Karinthy, tradukis Ferenc Szilágyi

Frigyes Karinthy estis grava hungara verkisto, subtenanto de Esperanto kaj amiko kaj inspirinto de Sándor Szathmári. Estas pluraj tradukoj en Esperanto. Jen retligoj, en mia retejo kaj ekstere:

En Hungara Antologio:

• Enkonduko
• La Poeto
• Leciono
• Mortinto
• Fotografoj (jen Karinthy, malsupre)
• "La sama en viro" (prozo, ankoraŭ ne enretigita)

Ankaŭ miareteje:

• “La Poeto” (novelo) de Frigyes Karinthy, tradukis Sándor Szathmári
• »Norda Vento« de Karinthy de K. R. C. Sturmer
• Futurology, Science Fiction, Utopia, and Alienation in the Work of Imre Madách, György Lukács, and Other Hungarian Writers: Select Bibliography
• Sándor Szathmári (1897–1974): Bibliografio & Retgvidilo / Bibliography & Web Guide

Jen verkoj de Karinthy alireteje:

• "La du animoj de Olivia" aŭ la vojo de la kariero, trad. Ferenc SZILÁGYI
  Unikoda versio
• Halanĝo, trad. Ferenc SZILÁGYI
  Unikoda versio
• Korpa beleco
• Li donas al mi temon
• Magia seĝo, trad. Ferenc SZILÁGYI
  Unikoda versio
• Mi instruas mian fileton, trad. E. J. FARKAS
  Unikoda versio
• “La Poeto,” trad. Sándor Szathmári
• Vojaĝo al Faremido, trad. L. Tarkony (1980. Kun Kapilario)
• Vojaĝo al Faremido, trad. L. Totsche (Inko, 2003. Revizio de eldono de 1933)

La Centro de Dokumentado kaj Esploro pri la Lingvo Internacia (Biblioteko de la Urbo La Chaux-de-Fonds) (CDELI) havas arkivon da sonregistraĵoj. Jen unu:

Privat Edmond: Parolado Okaze de la SES-kunveno 1954 Marto 14 (Registraĵo de Rene William Perrenoud) (32:12)

Jen kelkaj sed ne ĉiuj diskutitaj punktoj. Privat rakontas pri siaj renkontoj kun Zamenhof, kaj diskutas lian karakteron, ekz. lian modestecon. Zamenhof ne naive supozis, ke Esperanto portus pacon; prioritatas komunikado kaj egaleco. Zamenhof skeptikis pri la rezulto de la sendependiĝo de Pollando, prave se oni konsideras la kontraŭjudaj pogromoj.Privat subtenas nacian sendependecon, sed tio estas nur ŝtupo, ne fina celo. Zamenhof ne esits elstara intelekulo, nek lingvisto, sed li komprenis multe, kun longdaŭra perspektivo. Zamenhof pensis psikologie, ne politike. Zamenhof komprenis la patriotismon de ĉiuj, ne nur de favorata nacio, do la neakcepteblecon de ia nacia supereco.

For the sake of complete cross-referencing, here is a post from another blog I have not previously referenced on this one:

Philosophical languages, Romantic historicism, Hegel, Marx (posted on 6 August 2008, from a piece originally written 8 July 2006)

. . . which is a commentary on:

Cook, Daniel J. “Marx’s Critique of Philosophical Language,” Philosophy and Phenomenological Research, 42 (June 1982): 530-554.

See also my web page:

Hegel on Ars Combinatoria & Characteristica Universalis 

There are many critiques of his historical phenomenon, but Hegel is rarely brought into the equation.

Aelita

de Petro PALIVODA

Inter ni estas kosmo malvarma kaj fora stelaro. Mi tra spaco senfina rigardas stelplenan ĉielon. Okuloj-kvazaroj lumas. Distancon je kelkaj paŝoj mezuras parsekoj. Kvankam mi ĉiun momenton al vi flugadas, vi estas tiel de mi malproksime.

---

Ĉu temas pri la sama Aelita de la romano de Alexei Tolstoy?

My recent study of the history of utopianism and science fiction has spilled over into my musings about conlangers and speculations about alt culture. I think there is something essentially trivial about today's conlangers as there is about TV/cinematic sci fi. And therefore I think there is something grievously missed on the sociological plane by Arika Okrent who has otherwise rendered a great service by documenting this phenomenon. I also think that the otherwise admirable Sam Green made some serious and harmful errors in his two documentaries on utopias and Esperanto, for which Okrent is also egregiously guilty in the latter. She is a linguist, not a historian or social theorist. Thank Godless I'm a baby boomer. These younger folks have no sense of history.

 I am being uncustomarily diplomatic here.  Somewhere I wrote what is wrong with the Esperanto documentary. I think Sam compounded Okrent's misrepresentation of the era that produced Esperanto. As for the Four Utopias and Sam's documentary approach, Stephen Squibb nailed what is wrong with it.

I get constant updates in my Facebook newsfeed from conlangers, and while I find the resources available in this area far more sophisticated than what I recall being available in the era of marginal print culture when I was a teenager, something has declined in one area as sophistication has grown in another. In the old days, most of the conlangers (when the term did not exist) at least pretended to be interested in an international auxiliary language, with an admixture of eccentrics and outright cranks making big claims, especially those inventing a priori languages. (I am so glad I was finally able to acquire my own copy of Fuishiki Okamoto's 1962 book on BABM at the 2010 Esperanto USA congress, which I recall from my nerd salad days haunting the Buffalo main library.) In those days the figure most known for inventing languages for the hell of it was J.R.R. Tolkien (whose medieval nostalgia I soon learned to disdain), which he referred to as a guilty pleasure. It was something for male nerds just past puberty to do in those days, in a far more innocent but hardly idyllic time.

Now artificial languages are commissioned ad hoc for superficially sophisticated sci fi and fantasy films and TV shows. But Dothraki could not get me to endure Game of Thrones.  And my opinion of Avatar was none too favorable either. I have already expressed my "esteem" for Klingon (see the post reproduced below).

All of this reminds me of a visit to Buffalo in the past year, in which I was taken to a congregation of a sci fi film club, coincidentally located a block from where I grew up. I had to endure episode 6 of Star Wars all over again, a scenario so preposterous even the person who brought me found it dubious. Every stereotype you can imagine about this subculture is true; the reality is even worse, much seedier and much more awful than anything I grew up with. It's a sad case of arrested development.

There are, of course, a few conlangs of philosophical or ideological interest: Lojban, Laadan, maybe Toki Pona and a few others. I don't think so highly of these either, but the conlanging hobby as I see it flowing into my newsfeed strikes me as decidedly infantile, as infantile as blockbuster films and "reality" TV, more childish even than all the crackpot Esperantists combined I've encountered over the past 45 years. Esperanto, at least, was designed for a serious purpose, and its subcultures exist at least to communicate, and while conlanging is a creative endeavor as any other, most of it in the final analysis is as pointless and redundant as the latest American film or TV series. O Stanislaw Lem, where art thou when I need thee?

---

Sociology of Klingonism, 23 December 2010

If I could have projected my 14-year old self forward in time more than four decades, I would have reveled in today's conlanger world. While I outgrew direct involvement in this sort of thing, I retain an interest in documenting it, and I can more or less respect the hobby . . . except when it comes to Klingon. Arika Okrent has provided a forceful argument that involvement with Klingon is not contemptible after all, which almost had me convinced, but ultimately I revert to the anonymous cynic who insisted that the existence of Klingon speakers is an argument for forced sterilization.

Now comes this sociological study, parts of which I find quite fascinating, as Mr. Spock would. Who knew that Pierre Bourdieu would be marshaled to analyze the Klingon phenom?

Klingon as Linguistic Capital: A Sociologic Study of Nineteen Advanced Klingonists
[Hol Sup 'oH tlhIngan Hol'e' wa'maH Hut tlhIngan Hol po'wI' nughQeD ]
Yens Wahlgren, Bachelor’s thesis, Soc 346, 41–60 p, Spring semester 2004, Department of Sociology, Lund University
http://www.angelfire.com/trek/yensw/PDF/thesis.pdf

Esperanto is cited for comparison, including Peter Forster's 1982 sociological study, The Esperanto Movement.

One surprising--to me--twist here is the dissociation between Klingonists and Trekkies. (I think they prefer to be called Trekkers, but I prefer the more supercilious term). I would think that Klingonism would be Trekkiehood taken to the point of a psychotic break, but oddly, many Klingonists begin with a fascination with the language and not with the fictional universe from which it originates.

Many Klingonists seems to lose their interest in Star Trek after speaking Klingon a while. This may be a result of that the average age is higher among Klingonists than Klingon fans. Star Trek fandom is in many ways a youth culture (Gibberman, 1991).

However the KLI as a socializing institution is probably one reason for the fact that many Klingonists not consider themselves as trekkers anymore. In the process of Klingonists becoming Klingonists is not only the process of languages learning. A kind of secondary socialization (Berger & Luckmann) is occurring when interacting in the peer group of KLI. Officially the KLI emphasize that they not are a fan organization. Their journal it is not a newsletter or a fanzine, it is supposed to be a scholarly journal, indexed by the Modern Language Association, that uses blind peer review. The education level of the Klingonists is as we have seen very high and it would be reasonable to assume that the use of an academic language and style is endorsed.

But compare this to respondent Adam:

The fact that there’s a rich fictional background to the Klingons gives this language incredible character, and makes speaking it fun.
If you’re speaking Esperanto, you can’t ask yourself, ‘how would an esperantoan express this idea,’ because there’s no such thing as an Esperantoan. There are fictional Klingons with a fictional culture, so one can ask ‘How would a (fictional) Klingon express this idea,’ and that makes it more fun.”

Note the perversity:

Many Klingonists choose to perceive and treat Klingon as a “real”, actual alien language and not as an artificial language. Thus they are not interested in creating new words for human concepts. Their goal with the language is not that it will be as easy as possible to use for humans, but rather they want to understand how Klingons use their language. This adds another dimension to the Klingon community. To become a notable member among Klingonists linguistic capital is not enough -- you need cultural capital as well to know how a Klingon would think in a certain situation. Or more specifically: how the group of Klingonists think Klingons think.

However, the influence of attempting to adapt Klingon to earthly needs is also felt.

The dissociation between interest in the Klingons in the Trekkie universe & the Klingon language is quite intriguing:

In the ordinary Klingon fan world where role-playing and dressing-up as Klingons is the major activity, the knowledge of Klingon is to be considered as sub-cultural capital, in the eyes of the relevant beholder. Though to be a Klingonist seems not automatically to get you sub-cultural capital. By judging from my informants opinions there is a conflict between Klingon fans and Klingonists. To actually learn the full Klingon language is seen as a waste of time and somewhat strange. In my opinion this conflict can be connected to the fact that the KLI states that it is not a fan organisation. It may as well be a result of different focuses; the KLI’s primary concern is intellectual and the fan groups activities is more practical (creating uniforms, Klingon weapons etc.)

Different respondents have different views, of course, so I may sense a contradiction based on conflating informants, but it's odd, I think, to wonder how a Klingon thinks without being interested in Klingons, i.e. as they exist in the Star Trek cosmos. It's like being interested in a culture without being interested in it. I suppose this could be just a small step beyond being interested in a language only for the language. So I guess this is not as pathetic as dressing up as a Klingon after all. Still, wondering how a Klingon thinks is like wondering how a thug from South Buffalo would express himself, and I'm glad I haven't had to think about that for some decades.

Macedonio Fernández, The Museum of Eterna's Novel (The First Good Novel), translated from the Spanish with an introduction by Margaret Schwartz, preface by Adam Thirlwell (Rochester, NY: Open Letter, 2010).

In a previous blog post, I quoted briefly a couple of passages about Xul Solar. Here is a more extensive excerpt:

From “Prologue to the Never-Seen”

And here is my review of the novel, together with a table of contents I composed:

The First Good Meta-Novel?

Here is an excerpt from my review related to the prologue excerpted (see prior link):

He makes some tongue-in-cheek references to futurism. He jocularly ponders reader reception, the role of the audience. Without the seductive music of language and an audience, there would be more beautiful works of art, several Cervantes, Heines, etc. Again we find an attack on realism. I find this interesting, if unconvincing, not only for the reference to Heine and other great artists, but for my (and Borges’) interest in combinatorics. There is also an amusing musing about the creation of neologisms, with reference to the artist and language inventor Xul Solar. Invention for Macedonio precedes and supersedes what we call reality.

Jorge Luis Borges was greatly influenced by Macedonio, though I am not certain in what ways. What he thought about the multiplication of works of art as Macedonio indicates, I do not know. I can see how Borges used this idea, but I can also see how Borges would have found the mere manipulation of combinatorics wanting.  File this in The Twilight Zone under ars combinatoria.

http://en.wikipedia.org/wiki/SEAT_600

Jen nova esearo pritaksantan la literaturon de Esperanto. Jen en Libera Folio:

Kial ekzistas literaturo en Esperanto? de Sten Johansson

Sten Johansson: ”Pri la movado mi ne plu okupiĝas”