e-planedo

vidpunktoj el la esperantistaro

la 2-an de Marto 2015

Luis Restrepo: La kubutoj de Obama en la kolombian porpacan interparolon

02 Marto 2015, 21:05

La jena artikolo estas verkita de S-ino Mary Anastasia O´Grady (en la bildo), pri la tiel nomata "pacprocezo" puŝata de la nuna kolombia prezidento, Juan Manuel Santos. Mi decidis traduki la artikolon el la angla lingvo en Esperanton, por helpi ke kelkaj eksterlandanoj komprenu la realon, anstataŭ la bildon ŝajnigita far la kolombia registaro, ke "ĉio iras bone kun la pacprocezo".

La anglalingvan originalon, publikigita la 1-an de Marto de 2015, vi trovas en "The Wall Street Journal":

Obama Elbows Into the Colombia Peace Talks
Meddling in the FARC negotiations advances his Cuba policy; the rest is collateral damage.



Enmiksiĝi en la intertraktado kun FARK puŝas antaŭen lian politikon pri Kubo; la cetero estas flankaj damaĝoj.

Ekzistis tempo kiam Usono povintus uzi sian superpotencan rolon por subfosi la despotismon kiu establiĝis en Venezuelo. Ke tiuj tagoj estas jam delonge foririntaj estas punkto kiu valoras rimarkigi dum la registaro de Obama sendas specialan komisiiton por aliĝi al la kolombiaj porpacaj diskutoj kun la terorisma grupo FARK.

La ŝtatsekretario John Kerry anoncis la nomumon de Bernard Aronson la 20-an de februaro en mallonga parolado spicita kun laŭdo kaj banalaĵoj por la kolombia demokratio, kvazaŭ konservi ĝin estus alta prioritato por la registaro de Obama. Estas dezirinde ke tio estus vero.

La plej alta prioritato de prezidento Obama en la regiono estas la normaligo de rilatoj kun la kuba milita diktatoreco. Raúl Castro diras ke tio ne povas okazi se Kubo ne estas forigita el la listo de ŝtataj sponsoroj de terorismo, eĉ kvankam la reĝimo subtenas la grupon FARK kaj donas al membroj de tiu ribelema armeo sekuran rifuĝejon.

Do, la sola vojo por solvi la problemon estas ŝanĝi la difinon de la FARK per paciga interkonsento kiun la kolombia popolo aprobu. La Usona implikiĝo celas pliigi la probablon de ke tio okazu.

Kolombianoj, gardu vin. Usono estas volanta meti sian stampon sur ajnan pacakordon, kiom ajn politikan aŭ ekonomian potencon ĝi cedas al la FARK. Tamen, post ĝi estos farita, la kolombianoj estos lasitaj je ilia propra sorto. Se la aferoj iras malbone, neniu eltiros iliajn civilajn liberecojn el la fajro. Sufiĉas demandi la venezuelanojn.

Post preskaŭ 3½ jaroj da "intertraktado" kun la kolombia registaro, la FARK restas necedema. Pasintsemajne, intertraktanto de FARK, la alinomita Iván Márquez, diris "la livero de niaj armiloj estas ekster postulo" kaj ke por lia flankanaro "estos nula tempo en malliberejo."

La respondo de la kolombia prezidento Juan Manuel Santos dum la intertraktado estis proponi pliajn cedojn. En decembro li proponis degradi la vastan narkotaĵ-ŝakradon de FARK el krimo ĝis politika delikto, kia povus meriti nenian punon. Li parolis pri igi ilin fari "komunuman servon" anstataŭ mallibereja tempo pro iliaj multaj kruelaĵoj. Iuj kongresistoj petis doni al la FARK, neelektite, benkojn en la Kongreso.

La kolombianoj ne estas inklinaj aprobi tian neekvilibran interkonsenton. Ne temas pri ke ili ne volas pardoni, kiel la subtenantoj de la prezidento argumentas. La plej granda maltrankviligo estas ke la FARK uzos sian nelican riĉecon kaj politikan influon por plue subfosi la kolombian Laŭleĝan Ŝtaton kaj ĝiajn malfortikajn respublikajn instituciojn.

S-ro Santos devas trankviligi tiujn timojn se li esperas gajni aprobon de la version laŭ FARK de paco. Tio estas la kialo por ke li venigis plifortigojn el Vaŝingtono, kvazaŭ Usono estus agante kiel garantianto de la kolombia demokratio.

Tio estas danĝera kaptilo por la kolombianoj.

Najbare, la venezuela milita diktatoreco deklaris ke nun estas lice ke polico pafu manifestaciantojn en la stratoj. La tribunaloj estas enfermante politikajn malamikojn kaj la ekonomio, ŝtate regita, estas en ruinoj. Tamen, estas grave rememori ke la absoluta povo ne estis prenita per sanga revolucio nek deplojante tankojn en Karakaso. La sendependaj amaskomunikiloj ne estis detruitaj per unu bato kaj kelkaj militistoj ne estis eksigitaj en unu fojo.

Hugo Chávez gajnis elekton en decembro 1998 kaj poste laŭgrade kaj metode malmuntis la instituciojn —en la civila socio kaj en la registaro— kiujn obstaklis la vojon al sia plena kontrolo. Abundajn enspezojn de petrolo en la unua jardeko de la 21-a jarcento faciligis aĉeti multon de la venezuela elektantaro, ambaŭ riĉaj kaj malriĉaj.

La strategio de ronĝi el interne estis uzita far eksaj teroristoj ĉie en la regiono, de Argentino al Nikaragvo kaj Salvadoro. Ĝiaj profiloj estis stampitaj en Kubo.

En kolumno pri Ameriko en The Wall Street Journal de januaro de 2007 mi rimarkigis ke la bolivia prezidento Evo Morales, kiu uzis perforton por atingi povon, fanfaronis pri konsilo donita al li far Fidel Castro pri kiamaniere forigi la opozicion. S-ro Morales diris ke Castro konsilis lin "ne enscenigi armitan insurekcion", sed "fari transformojn, demokratiajn revoluciojn, kion Chávez faras".

Doni al la FARK —kiu verŝajne ne rezignos la itinerojn de la kolombia kokaino, sendepende de kion siaj intertraktantoj diras— politikan kaj ekonomian povon estigos similan rezulton. La lando eble eltrovos ke siaj institucioj estas sufiĉe fortaj por repuŝi rego-prenadon el ene. Tamen, konita la spertado en la regiono pri landoj kiuj koncedis amnestion al teroristoj, ekzistas enorma risko. Ne povas esti pro hazardo ke en Peruo, kie la ĉefoj de "Luma Vojo" [hispane: "Sendero Luminoso"] estis malliberigitaj, la demokratio ĝis nun rezistis la balaadon de chavismo.

En regiono kie la maldekstrularo kutime postulas ke Usono restu ekster la aferoj, estas logike odori ian raton en la akcepto de la usona sendito al la intertraktado en Havano. La registaro de Obama travadas en la kolombiaj porpacaj diskutoj nome de Kubo. Ĉiuj malbonaĵoj de la agado apartenos al la kolombia popolo.

la 27-an de Februaro 2015

Eriketo: matena solvo?

27 Februaro 2015, 21:44

Hieraŭ post la labortago, mi decidis viziti tiun tre 'danĝeran' butikon, Ikea . Mi kredas ke multaj el vi komprenos kial mi diras 'danĝera'. Oni eniras, kiel mi, intencante aĉeti skatolon da kvar kuleretoj, kaj rapide kaj prekaŭ senscie oni elspezas 80 pundojn.  Ĉio estas utila, bela kaj eĉ nepra!

Mi esperas, tamen, ke almenaŭ unu el miaj hieraŭaj aĉetaĵoj estos ja utila.

Regulaj legantoj de mia blogo scias ke mi tute ne estas 'mateneca' persono.  Tre malfacile mi elitigas min matene kaj nur post kelkaj tasoj da forta kafo mi kapablas ĝentile rilati al aliaj homoj.  Mi kredas ke mi neniam sukcesos ŝanĝi tion.

Tial estus multe pli bona ideo se ĉiun vesperon mi pretigus miajn vestaĵojn por la sekvanta tago, precipe dum la laborsemajno.  Sed foje mi estas pigra dum la vespero kaj aŭ ne tion faras aŭ nur parte decidas pri la portotaj vestaĵoj.  Tiam, frumatene, mi devas stumble trovi ion taŭgan...

Do, mi aĉetis la jenan meblon ('valet stand' [vale stand] en la angla) per kiu oni povas aranĝi portotajn vestaĵojn.

Ĉu ĉi tio helpos min esti pli organizata? Ni vidos... Almenaŭ por morgaŭ (sabato) mi estas jam preta!


la 24-an de Februaro 2015

Beĉjo: Plenkreskula enhavo

24 Februaro 2015, 22:23

Al mi ankoraŭ ne estas certa, ke ĉu lastatempaj ŝanĝoj en reguloj de Blogger ankaŭ aplikiĝos al enhavoj de tiu ĉi blogo aŭ ne (ankoraŭ oni parolas pri pornografiaĵoj sed ankaŭ nudaj fotoj. Do ne certa kiel oni aplikas la regulon). Tamen se je la 23-a de marto la plenkreskula enhavo de tiu ĉi blogo kaŭzos, ke ĝi malpublikiĝu, mi estas decidinta, ke mi forviŝos ĉiujn de ĝia enhavojn for de Blogger (forviŝi tuton de la blogo) kaj plu ne daŭrigos uzon de tiu ĉi servo. Mi ankoraŭ ne scias, ĉu estonte kaj aliloke mi re-komencos skribi blogskribaĵojn. Sed se mi tion faros vi iel informiĝos pri tio.

Luis Restrepo: Kolombiaj teroristoj volas amnestion pro militkrimoj

24 Februaro 2015, 19:50

La jena artikolo estas verkita de S-ino Mary O´Grady (en la bildo), pri la tiel nomata "pacprocezo" puŝata de la nuna kolombia prezidento, Juan Manuel Santos. Mi decidis traduki la artikolon el la hispana lingvo en Esperanton, por helpi ke kelkaj eksterlandanoj komprenu la realon, anstataŭ la bildon ŝajnigita far la kolombia registaro, ke "ĉio iras bone kun la pacprocezo". Al la originala artikolo mi aldonis kelkloke ligilojn koncernajn al io menciita far la aŭtorino.

La hispanlingvan originalon, publikigita la 22-an de Februaro de 2015, vi trovas en "The Wall Street Journal":

Los terroristas de Colombia quieren amnistía por crímenes de guerra

La artikolo ankaŭ estis publikigita en angla lingvo:

Colombian Terrorists Want Amnesty for War Crimes

La FARK efektivigas kampanjon de malprestiĝo kontraŭ la ŝtataj Armitaj Fortoj de la lando por kredigi falsan rakonton de morala egaleco.

En intervjuo kun kolombia ĵurnalo El Tiempo komence de ĉi tiu februaro, S-ro José Leonidas Bustos Martínez, la nova prezidanto de la Supera Jura Kortumo diris ke "neniu jura institucio povas esti trudkitelo" kiu malhelpas la konstruon de paco, kaj kun ĝi, ian "pli inkluzivan egalisman socion". Se tia aserto ŝajnas veni el advokato kiu ne kredas je la Laŭleĝa Ŝtato, ekzistas bonaj kialoj.

Dum preskaŭ tri jaroj kaj duono, la registaro de prezidento Juan Manŭel Santos intertraktadas kun FARK kun la ideo fini la perforton de ribeluloj. Tamen la gerilgrupo rifuzas pagi en malliberejo pro siaj terorismaj agadoj. De la vidpunkto de S-ro Bustos, nei Justecon al la viktimoj de FARK kaj oferti minimumajn kvazaŭpunojn al la ribeluloj (kiel komunumaj servoj anstataŭ malliberejo) pro iliaj militkrimoj, solvas la problemon.

La deziro de S-ro Bustos trankviligi la grupon FARK estas indiko de la dekadenco de demokratio en Kolombio. Alia estas la parado de profesiaj falsaj atestantoj ĉe tribunaloj.

La gerilistoj asertas ke ili ne forlasos siajn armilojn, nek ili pagos en malliberejo pro murdi kaj kripligi civilulojn, nek ili rezignos grandajn areojn da tero kaj aliajn riĉaĵojn kontraŭleĝe amasigitan per ŝakrado de narkotaĵoj, kidnapoj kaj eldevigoj. Laŭ Unuiĝintaj Nacioj, la rekrutigo de infanoj estas militkrimo. FARK estas rimarkeblaj pro tiu praktikado, sed ili diras ke ia puno pro tio ne estas akordebla.

Prezidento Santos promesis submeti la finan interkonsenton al referendumo, tamen estas malfacile ke interkonsento en kiu FARK ne respondecu antaŭ la leĝo estos aprobata. La gerila perforto pagigis centojn de miloj da civilulaj vivoj kaj kripligis dekojn de miloj pli. Enketoj sugestas ke la gerilistaro havas indicon de populara aprobo de 3%, se tiom.

Sed FARK kaj iliaj subtenantoj esperas plibonigi la eblojn de venko en evetuala nacia voĉdono montrante ke la ŝtataj Armitaj Fortoj de Kolombio estas tiel kulpaj de militkrimoj kiel ili mem. Sekve, estus juste peti amnestio por ambaŭ.

Neniu dubas ke la kolombiaj militistoj, kiel la plejmulto el la armeoj, havis sian parton da riproĉendaj membroj. Ekzemplo estis la revelacio en la jaro 2008 ke kelkaj soldatoj prenis 22 junajn dupojn al kampara areo sur la periferio de Bogoto kaj mortigis ilin por atingi gratifikojn pro batalo. Tiu sciigo skuis la kolombianojn, kaj poste aliaj similaj epizodoj de "falsaj pozitivaĵoj" eliris al la publiko.

Tamen, estas grandega salto iri el tiuj kazoj al akuzoj raportitaj nun la gazetaro pri super 3,000 tiaj murdoj. La malamikoj de la kolombiaj Armitaj Fortoj anksie estas cirkuligante ŝveligitajn ciferojn kaj uzante ilin kvazaŭ pruvo ke la Armeo estas infestita de mortigistoj. Se tio estus vero, ĝi signifus institucian katastrofon de epopeaj proporcioj, kiu samtempe estis kaŝita sekrete. Tio estus granda konspiro.

La komuna saĝo postulas ĝustan dozon de skeptikismo, speciale ĉar estus de intereso al la gerilistoj prezenti al la prokuroro iliajn batalantojn faligitajn kvazaŭ civilaj viktimoj. Ne estus malfacile trovi iun "atestanton".

Kiam Luis Gustavo Moreno Rivera, kolombia kriminala advokato, publikigis en 2014 libron titolitan El Falso Testimonio (= La falsa atesto) li priskribis tribunalan sistemon infestita de "metia industrio" de profesiaj mensogistoj. Pasintsemajne, la kolombia ĵurnalisto Juan Gossaín, pritraktis la temon en kolumno en la ĵurnalo El Tiempo, titolita: La kartelo de la falsaj atestantoj: vojaĝo en la internaĵojn de la diablo, en kiu li reliefigis la libron de S-ro Moreno. Gossaín skribis kiamaniere Moreno spuris la fenomenon ĝis la malmobiliziĝo de paramilitistoj unu jardekon antaŭe. Kiam ili eniris en malliberejojn, al ili oni ofertis ekonomiajn kaj jurajn profitojn se ili konsentus fariĝi informantoj.

"La situacio estas tiel grava ke en ĉi tiu tempo ekzistas pli ol tri mil jurprocesoj pro malveraj atestoj" Gossaín skribis. "Kaj tia lavango ne haltis", li aldonis. Profesiaj atestantoj estas uzataj en multnombraj juĝoj spite ke estis pruvite ke ili mensogis.

Ekde 2001 mi raportadas pri la "jura milito" de la ribeluloj kontraŭ armeaj oficiroj, en kio subaĉetitaj aŭ timigitaj atestantoj prezentas akuzojn kontraŭ la Armitaj Fortoj pri malobservoj de homaj rajtoj aŭ ligoj kun paramilitistoj. En la kazoj kiujn mi studis, la soldatoj estis pruvitaj senkulpaj fine sed ne antaŭ ruinigi iliajn karierojn aŭ financojn.

Politikistoj estas ankaŭ vundeblaj. Luis Alfredo Ramos, populara eksa departementestro de Antjiokio, estis serĉanta kandidatigon fare de sia partio por la prezidantaj elektoj de 2014 kaj li havis konsiderindan ŝancon por gajni. Sed en 2013 li estis arestita kaj akuzita pri havi ligojn kun paramilitistoj. Laŭ Gossaín, la Supera Kortumo ordigis lian areston bazite sur la "atesto de viro kiu havas 12 malsamajn alinomojn, kaj estis fuĝanto el la Justico." Mia propra raporto indikas ke tri el la "atestantoj" en la kazo de S-ro Ramos estas plenumante kondamnojn de almenaŭ 10 jaroj. S-ro Ramos, kies advokato estas Luis Gustavo Moreno, restas en malliberejo.

Eble la malprestiĝiga kampanjo kontraŭ la kolombiaj militistoj helpos igi la publikon akcepti amnestion por FARK. Tamen Juan Manuel Santos kaj la ĉefa tribunalano de la lando devus memori ke tie kie ne ekzistas justeco, ne ekzistas paco.

la 22-an de Februaro 2015

Luis Restrepo: Humuro por dimanĉo 2015.02.22

22 Februaro 2015, 13:49

Spritaĵo prenita el "Reader's Digest", decembro 2013, 14-a paĝo.

la 20-an de Februaro 2015

Karles: La Esperanto-movado en Katalunio

20 Februaro 2015, 18:08


Els inicis del moviment esperantista a Catalunya - La komenca esperanto-movado en Katalunio                                         (Artikolfragmento de Francesc Poblet i Feijoo, historiisto kaj kunlaboranto de la revuo Lletres. Originale katalunlingva)                                                                                                                 La unua grava disvastiganto de esperanto en Katalunio estis, ekde 1905, la verkisto kaj katalunisma politikisto Frederic Pujulà i Vallès, pere de iliaj artikoloj en la revuo Joventut kaj la organizado de la 5a Internacia Kongreso de Esperanto en Barcelono en 1909. Tiam la urbo iĝis la ĉefurbo de la monda esperantismo kaj la evento signifis grandan impulson al la movado en tuta Katalunio. En la jaro 1910, oni kreis la nacian esperantistan organizon, la Kataluna Esperanto Federacio. Samjare, la konstituiga kongreso de la sindikato CNT (Nacia Konfederacio de la Laboro), erkomendis al la laboristaj societoj la uzon de Esperanto. Esperanto ĉiam estis varme akceptata ĉe la laboristaj grupoj, aparte inter anarkiismaj, pro ilia internaciisma karaktero, sed ankaŭ ĉe la katalunismaj grupoj, ĉar la esperantismo implicis la idealojn pri egaleco kaj frateco inter popoloj kaj lingvoj. Same, ĝi estis ligita ankaŭ al vegetaranismo, naturismo, spiritismo kaj framasonismo. Elstaraj homoj kiel Andreu Nin, Joan Amades kaj Carles Riba estis esperantistoj.                                                                                                                                   La Granda Milito signifis seniluziiĝon por la homoj plej idealismaj kaj humanismaj kaj la esperantismo iĝis unu plia viktimo. Oni devis atendi ĝis la 1920aj jaroj por la renaskiĝo de la movado, malgraŭ la subpremado far la diktatoro Primo de Rivera, kio kulminis per granda krizo en 1928, kiam la kataluna ĉeforganizo estis devigata submetiĝi al la hispana. En tiujara Kataluna Kongreso en Vinarós oni decidis ĉesi la aktivadon antaŭ ol akcepti la kondiĉojn de la diktaturo. Fakte, la esperantista movado ĉiam estis ligita al la defendo de la lando, ĝia lingvo kaj ĝia kulturo.                                                                                                                                                                                                                                     Post la alveno de la Respubliko, la esperantismo vaste ekspansiiĝis. Dum la intercivitana milito, estis okazo provi la komunikan utilon de Esperanto je internacia nivelo. La Generalitat (kataluna registaro) eldonis esperantlingvajn afiŝojn kaj aperis pluraj revuoj en la internacia lingvo, distribuataj dise tra la mondo. Tio signifis sekve, plian politikiĝon de la movado, klare ligita al la defendo de la libereco. Ĉiuj esperantaj grupoj de la lando unuiĝis por krei la Kontraŭfaŝisman Esperantistan Komitaton de Katalunio kaj iliaj aktivaĵoj plimultiĝis. Post la milita malvenko, la esperanto-movado iĝis komplete elartikigita. La frankisma subpremado agis tre severe tiukampe. Kelkaj esperantistoj provis sin organizi en la koncentrejoj de Nord-Katalunio, kie alvenis iom da helpo el la internacia esperanta komunumo. Oni devis atendi ĝis 1980 por vidi la fondiĝon de Kataluna Esperanto-Asocio, internacie rekonita kaj reprezentanta la kontinuon de la antikva Federacio, estante nun la ĉefa organizo de la katalunaj esperantistoj

la 18-an de Februaro 2015

Luis Restrepo: Sindromo de la kuirita ranino aŭ procezo de kolektiva anestezo

18 Februaro 2015, 12:39

Pro tio, ke mi plene konsentas kaj samopinias kun la jena artikolo de la kolombia politika analizisto Javier Loaiza (en la bildo), rilate la trompan kaj mensogoplenan tiel nomata "pacprocezo" puŝata de la nuna kolombia prezidento, Juan Manuel Santos, mi decidis traduki la artikolon el la hispana lingvo en Esperanton, por helpi ke kelkaj eksterlandanoj komprenu la realon, anstataŭ la bildon ŝajnigita far la kolombia registaro, ke "ĉio iras bone kun la pacprocezo".

La hispanlingvan originalon, publikigita la 17-an de Februaro de 2015, vi trovas en:
http://javierloaiza.nuevapolitica.net/noticias/1-latest-news/156-santos.html

Mi metis inter kvadrataj krampoj [ ] klarigojn por plifaciligi al eksterlandanoj la komprenon.

Iom post iom ili kuiras nin, ili portas nin al neatendita aferstato per tiu tuta Santos-isma procezo de intertrakto en Havano.

Olivier Clerc, skribis en la jaro 2005 libron titolitan "La ranino kiu ne sciis ke oni kuiris ŝin ... kaj alia vivo-lecionoj" kiu priskribas kion la registaro kaj la amaskomunikiloj estas farante al ni.

Imagu kaserolon plenan de akvo, en kiu trankvile naĝas ranino.

La kaserolon oni hejtas tepide. Post kelka tempo la akvo estas varmeta. Ĉi tion la ranino sentas agrable, kaj tial ŝi daŭre naĝas. La temperaturo komencas supreniri. Nun la akvo estas varma. Iom pli ol kiom kutime plaĉas al la ranino. Tamen ŝi ne havas zorgojn malgraŭ ke la varmo iom lacigas kaj dormemigas ŝin.

Nun la akvo estas vere varmega. Al la ranino tio komencas ŝajni malagrable. La malavantaĝo estas ke ŝi sentas sin sen forto, do ŝi estas limigita al tolero, ŝi faras nenion alian.

Tiel, la akva temperaturo daŭre leviĝas malrapide, neniam en akcelita maniero, tiel ke preskaŭ ne percepteblas ŝanĝo ĝis la tempo kiam la ranino fine estas kuirita, kaj ŝi mortas sen esti iam konscia ke ŝi estis en danĝero kaj sen fari eĉ la plej etan penon por eliri eksteren de la kaserolo.

Se oni estus metinta la raninon abrupte en kuirvazon kun la akvo je 50 gradoj, ŝi estus savinta sin per energia salto.

Ni ŝajnas raninoj enmetitaj en la kaserolo nomita Kolombio, en kiu ni estas kuirataj malrapide kaj nepercepteble, en kiu ĉiu kiu kuraĝas atentigi pri eraroj en la tiel nomata "pacprocezo" estas nomita malamiko de la paco, amiko de la milito.

Juan Manuel Santos unue igis la kolombianojn elekti lin ĵurante eterna amon al Álvaro Uribe Vélez. Tuj post sia enoficiĝo, li difinis la antaŭe malamitan Hugo Chávez kiel sia "nova pli bona amiko".

Post serio de sociaj protestoj en Kolombio, pri kiuj li deklaris per amaskomunikiloj ke "tiu striko ne ekzistas", kaj post sciigo per la venezuela kanalo Telesur, li hastis por agnoski ke jam dum pli ol unu jaro li estis farante intertraktojn kun la gvidantoj de FARK por komenci pacprocezon.

Li avertis, ke ĉio estis por la paco de Kolombio, por fini la violenton de pli ol kvindek jaroj, kaj ke en monatoj oni estos subskribinta pac-akordon, bona intenco, sendube.

Tagoj pasis kaj estis anoncitaj "gravegajn interkonsentojn" en temoj pri la kamparo kaj io pli. Ne restis klare kio estis la grandaj konkludoj pri politika partopreno, krom ke oni donus kelkajn areojn al la FARK por ke ili iĝu privilegie elektataj, kaj pri la tria temo, tiu de la fino de la konflikto, nenio, nek livero de iliaj armiloj, nek ĉeso de rekrutigo de neplenaĝuloj, nek senminigado; nek pri la kvara temo: forlaso de la narkotaĵa negoco ...

Tamen, la registaro daŭre insistis ke la subskribo estis ĝuste aliflanke de la stratangulo, kiel sofismo kiu ĉiufoje ŝajnas pli malproksimiĝi ol apudiĝi. Ĉio sub la postulo, ke "nenio estas akordita ĝis kiam ĉio estas akordita", kio povas signifi ke malgraŭ ke ili akordus pri 99% aŭ pli el la interkonsentita temaro, ajna tago ili povus diri ke io ne plaĉis al ili, kaj tiam ili forirus el la tablo, kaj fino.

La konversacioj inter registaraj intertraktantoj kaj la kapoj de la narkotarĵnegoca gerilanaro jam daŭras pli ol tri jarojn en kvin-stela hotelo en Havano (neniu diris al ni kiuj pagas la fakturon, tamen ni supozas ke ĝi estas pagata el tio nomata "la ŝtata trezorejo", alidire: el la mono de la impostpagantoj).

Kaj kompreneble, se tio estas la prezo pagenda cele ke ili ĉesu mortigi, kidnapi, ĉantaĝi kun atencoj, rekrutigi infanojn, ataki lernejojn kaj hospitalojn; kaj ke ili senminigu, liveru siajn armilojn, ĉesu la deliktojn de narkotaĵ-ŝakrado, de kontraŭleĝaj minejoj kaj de mon-eldevigo; tiu estus certe malalta prezo kiu adicius al tiu jam pagita far la kolombianoj dum pli ol duona jarcento de sistema perforto kontraŭ civitanoj kaj milionoj da viktimoj.

Preskaŭ ne ekzistas familio en la lando kiu ne jam havis proksimulon kidnapitan, mortigitan, ĉantaĝitan, kaj spite tion FARK daŭre asertas kun aroganteco ke ili ne estas viktimigantoj sed viktimoj, ke la Ŝtato estas la malbona kaj ili la bonaj, kaj ke ili ne ŝakras kokainon, inter aliaj asertoj. Eble por kelkaj la komenca motivo batali kontraŭ ekskluzivema kaj subpremanta Ŝtato en sia tempo restas la pravigo por persisti hodiaŭ en sia negoco kaj sia modus vivendi.

Nu, tiam, la registaro akuzas, insultas kaj senkreditigas la kritikantojn kiuj komencis reagi ĉar oni ne konis detalojn de la diskutoj. Kaj la registaro eĉ kontribuas por ke iuj ĵurnalistoj, malkomfortaj por la registaro, estu forigitaj el amaskomunikiloj kaj esprimkanaloj. Guton post guto oni anestezas nin.

Pro la manko de rezultoj kaj la nekredindeco ĉe la civitanoj pri la ebleco de pozitiva rezulto de la intertraktado —kaj la esprimoj de iuj prokuroroj kaj eks-prokuroroj de la Internacia Kriminala Tribunalo signifante ke ne povos ekzisti senpuneco kaze de abomenindaj krimoj kaj krimoj kontraŭ la homaro—, la prezidenta populareco faladis tiel ke dum pli ol la unuaj ok monatoj de 2014 estis solidigita, laŭ ĉiuj opinisondoj, la intenco ne voĉdoni por reelekto, kiu atingis proksimume 60%.

Despere, operacio estis muntita por kontraŭstari la negativan bildon de la registaro. Aperis "komputil-entrudulo" kiu laŭ spertuloj pri komputiko ne estas tia, kiu, supozite, nome de la opozicia porprezidenta kampanjo "kaŝkaptis" telefonajn konversaciojn de intertraktantoj kaj atencis kontraŭ la t.n. pacprocezo. Eĉ tiel, la prezidento en sia klopodo por akiri reelekton apenaŭ atingis 25% el la voĉdonoj en la unua balotado.

Tiam ekis katastrofo. Polusigi la publikan opiniantaron, minaci por jure procesi la kandidaton kaj aliajn membrojn de la opozicia kampanjo, bombasto tra amaskomunikiloj por puŝi la kolombianojn al dezirpensado pri ia paco ĉiufoje pli neatingebla, montri la politikan kontraŭulon kvazaŭ la malbona, malbela, militema kaj marioneto de Álvaro Uribe. Kaj subtenante ĉion per la tuta "marmelado" [mono] el la fipolitika korupto, kaj en tri semajnoj la registaro sukcesis tordi la aferon por gajni per iomete pli ol 50%.

Post tio, la akvo en la kaserolo varmiĝas pli kaj pli. La Ĝenerala Prokuroro aperema en amaskomunikiloj —prokuroro kiu nur reagas ĉe famigitaj kazoj kaj kiu aplikas ion kion raportistino nomis la "Radia Kriminala Sistemo" [vortludo anstataŭ "Akuza Kriminala Sistemo"]—, surprizas nin ĉiusemajne kun novaj "perloj" kiuj ŝajnas parton de la procezo por moligi la publikan opinion por ke ĉi lasta fine akceptu ke kio ajn estas kuirata, estas kuirata kaj punkto.

Tiam komencas aperi, unu post alia, la pecoj de ĉi tiu stufaĵo el oferoj far la registaro sen konkretaj respondoj el la alia flanko, krom iu dubinda militpaŭzo kiun ili proponas interŝanĝe de ke la ŝtataj Armitaj Fortoj ne plu persekutu ilin. Kaj la registaro eliras por festi, ni ne scias ĉu naive aŭ cinike.

Ke la ŝakrado de narkotaĵoj estu deklarata delikto konektita kun la insurekcio, ke la kompromiso fari referendumon pri la akordoj kuj estos atingitaj ne estas deviga sed akto de elasteco kaj donacemo flanke de la reganto, ke la Justeco ne povas enmetiĝi en la pacprocezo, —kiel eĉ asertas la prezidanto de la Kortumo—.

Nun la akvo estas preskaŭ bolanta. Tiam el Havano ili surprizas nin per la malavara donaco, ke ili ne plu rekrutigos infanojn, sed nur pli aĝaj ol 17 jaroj. Kaj kompreneble, ke ili ne liveros siajn armilojn, ke ili ne estas teroristoj, ke ili ne estas viktimigantoj sed viktimoj, ke ili timas ke oni mortigu ilin same kiel la ĉefojn de la UP [politika partio de aliaj eksgerilanoj].

Kaj tiam la eks-prezidento César Gaviria ekaperas proponante ian specon de pardono kaj forgeso por ĉiuj, inkluzive koruptulojn kaj sponsorojn de ĉiaj peltoj.

Nekredeble ke oni volas enmeti ĉiujn en la saman sakon. Speciale militistojn kiuj laŭ tio kion klarigis al mi hieraŭ du emeritaj generaloj, ekzistas ĉirkaŭ du mil membroj de la Armitaj Fortoj sub juraj procesoj, kiuj ne petas amnestion sed justecon kaj postulas militistan foruon por juĝi ilin pro siaj agoj, dum el la alia flanko, inter gerilanoj kaj sponsoroj povus, laŭ taksoj, superi 30 milojn.

Ĉio ŝajnas okazi pro ia obsedo de la prezidento, laŭdire por kandidatigon al la Nobel Pacpremio aŭ la Ĝenerala Sekretarieco de Unuiĝintaj Nacioj, kiu verŝajne apartenos al iu latinamerikano en 2016, kio iel klarigus liajn kapricojn kaj ridetojn kun kelkaj despotoj kaj popolismaj regantoj de la najbaraĵo.

Se li estus elektata por UN, ni liberiĝos de ĉi tiu narcisisma tromp-ludisto kiu enmetis nin en necertan kaj danĝeran ludon, al kio aldoniĝas la ekonomian krizon kiu jam ekmontriĝas. Kaj li lasus nin en manojn de sia kun-prezidento la neeltenebla "faraono" Germán Vargas Lleras.

Ni estus plene kuiritaj.

la 14-an de Februaro 2015

Luis Restrepo: Libro "Prontuario de Esperanto", de 1909, en Interreto

14 Februaro 2015, 17:40

La 28-an de julio de 2005 mi blogis pri ĉi tiu malnova lernolibro de Esperanto por hispanlingvaj parolantoj.

Nu, finfine mi decidis disponigi ĝin por elŝutado el La Reto. Mi dediĉis grandan parton el la lastaj tri semajnoj al jenaj taskoj:

  1. Skanado de la libro.
  2. Purigado de la bildoj per la programo GIMP ← necesa tasko pro la jam flaviĝintaj kaj iom makulitaj folioj de tiome malnova libro.
  3. Aranĝado pere de la programo Scan Tailor.
  4. Transformo de la bildoj al PDF kaj optika signorekono pere la programo Acrobat de Adobe

La taskoj 1-a kaj 2-a, kompreneble, postulis multege pli da tempo ol la 3-a kaj 4-a taskoj, kiuj estas tre aŭtomataj.

Ĝis nun la libro estas elŝutebla el:

Eble mi alŝutos ĝin al aliaj retejoj.

Eble pli ol esti utila por lerni Esperanton, ĉi tiu libro estas interesa por vidi kiel ŝanĝiĝis Esperanto kaj precipe la hispana skribo dum iom pli ol 105 jaroj. Memoru ke kiam la aŭtoro, S-ro José Garzón Ruiz publikigis ĉi tiun lernolibron, L. L. Zamenhof ankoraŭ vivis, kaj nia kara lingvo esti nur 22-jaraĝa !.

la 7-an de Februaro 2015

Eriketo: Dancanta sunfloro

07 Februaro 2015, 13:30

Mia patrino, nun 78-jaraĝa - havas multajn problemojn kun sia memoro pro demenco.  Kompreneble, tio estas aĉega malsano.  Ŝia kurt-tempa memor-perdo kaŭzas multajn problemojn. Surprize, tamen, ĝi foje alportas neatenditajn avantaĝojn ankaŭ...

Antaŭ unu semajno mi feriis dum kelkaj tagoj en Nico, Francio, kaj tie trovis en butiko amuzan plastikan ridetmienan floron kiu, kiam brilas la suno, 'dancas' pro sunenergio.  Mi decidis aĉeti ĝin por mia patrino: mi ne certis ĉu ŝi ege ŝatus, aŭ ege malŝatus tion, sed mi prenis la riskon.  Feliĉe mulEGe plaĉas al ŝi la floro.

Ĝi staras apud la fenestro en ŝia salono kaj kiam Panjo rigardas ĝin, ŝi ridas. Kaj eĉ pli bone - ĉiun fojon kiam ŝi forlasas la ĉambron, ŝi forgesas pri la ekzisto de la floro. Kaj kiam ŝi reeniras la salonon ŝi vidas ĝin kvazaŭ por la unua fojo kaj ridas. Plurfoje dum la pasinta semajno ŝi telefonis al mi, dirante "estas amuza sunfloro ĉi tie kiu ridetas kaj dancas".  Certe valoris ĉiun cendon de la kvin eŭroj kiujn mi elspezis por aĉeti ĝin!


la 3-an de Februaro 2015

Luis Restrepo: Esperanto kaj aliaj aktivulaj movadoj

03 Februaro 2015, 11:49

Kelkaj homoj argumentas ke ili ne uzas Esperanton ĉar la kvanto de esperanto-parolantoj estas tro eta por fari sufiĉan ŝanĝon en la mondo, kaj tamen tiuj samaj homoj agas protekteme pri la medio spite ke ili konscias ke la kvanto de medio-protektantoj estas tro eta por fari sufiĉan ŝanĝon en la mondo.

Kelkaj homoj argumentas ke ili ne uzas Esperanton ĉar la kvanto de esperanto-parolantoj estas tro eta por fari sufiĉan ŝanĝon en la mondo, kaj tamen tiuj samaj homoj aktivas favore al la monda paco spite ke ili konscias ke la kvanto de pac-aktivuloj estas tro eta por fari sufiĉan ŝanĝon en la mondo.

Kelkaj homoj estas aktivuloj por protekti kaj konservi la biodiversecon kaj tamen ili ignoras tute la protektadon kaj konservadon de la lingvodiverseco kiun la Internacia Lingvo aŭ Esperanto helpas protekti.

la 31-an de Januaro 2015

Akvosfero: matena frosto

31 Januaro 2015, 12:07

    matena frosto…
    velura nubo grizas
    super urbego

la 30-an de Januaro 2015

Ĝirafo: Ralph Dumain deklamas "Spinozo"n de Jorge Luis Borges

30 Januaro 2015, 15:43

Dankon al Paulo Silas. Li konvertis mian sondosieron al video kun muziko. Mi deklamas la poemon "Spinozo"n de Jorge Luis Borges en angla kaj Esperanta tradukoj.




La tekstoj troveblas ĉe . . .

Spinoza” poem by Jorge Luis Borges, translated by Richard Howard & César Rennert

Spinozo” de Jorge Luis Borges, tradukis Julius Balbin


la 29-an de Januaro 2015

Ĝirafo: Domokos VARGA & Miklós SZENTKUTHY

29 Januaro 2015, 22:10

De Domokos VARGA en Esperanto estas . . .

Marion Pfisterer sursceniĝas: Mozaikeroj el la turmentoplena vivo de la filino de Miklós Szentkuthy, tradukis László VIZI.

Jen pri Miklós SZENTKUTHY.

Jen fablo "La leporo kaj la erinaco" de Domokos VARGA:


la 27-an de Januaro 2015

Ĝirafo: Random Szathmári appearances

27 Januaro 2015, 1:37

Sándor Szathmári showed up unexpectedly in recent online searches. Here are two instances, not important, but for the record...

A Hungarian wiki not affiliated with Wikipedia features this article on Szathmári Sándor - Ez a lap egy ellenőrzött változatarészletek megjelenítése/elrejtése.

Sándor Szathmári: Ranked #98 on the list Most famous Writers from Hungary (Listnerd).

la 24-an de Januaro 2015

Ĝirafo: Balázs Wacha: "Superfluaj versoj" por Imre Madách

24 Januaro 2015, 11:48


Superfluaj versoj

de Balázs Wacha

Iam mi pensas: nur laŭmende
eblas labori eminente,
onin mendinto disciplinas,
oni laboron fakte: finas.

Oni, sen mendo, komencadas,
Kaj komencaĵoj ne finatas.

Iam mi pensas, nur senmende
eblas labori diligente,
aperas ŝanco kelkon fini
anstataŭ taskon redifini.

Kion kaj kiel: diktas neniu,
eble nur help-kritikas iu.

Iam mi pensas nek laŭmende
oni sukcesas, nek senmende,
sen laboram', sen diligento
min ja ne helpos ĉi lamento.

Iam mi pensas, mi ne pensu,
ne meditadu, agoj densu.

Kredu al mi tuj, sen citaĉ', ke
la samon diris mem Madaĉ, sed
li sin ŝajnigis nur-citanto
de Lucifero, ĉefdiablo.

Tiam mi pensis, do mi pensu,
sed mi eraris. Agoj densu.

NOTO: Estas aludataj interalie kelkaj frazoj el drama poemo de I. Madách [mada:ĉ].

Por aldonaj notoj, aliru la Ipernity.

la 23-an de Januaro 2015

Ĝirafo: Karolo Piĉ, Borges, & ars combinatoria

23 Januaro 2015, 10:52

Dankon denove al Paulo Silas:


Por sia neologismemo Piĉ referencas al Jorge Luis Borges kaj ars combinatoria (kombinarto). Borges ja esploris la senfinan bibliotekan kombinismon, sed en multaj verkoj Borges montras, se nur implice, la sterilecon de tia praktiko. Borges kompreneble ludus per la platoneska cerbumado de Piĉ, sed li estis fundamente skeptikulo.

Konsultu mian eseon "Borges kaj mi: La sekreta miraklo" en Beletra Almanako, n-ro 20, junio 2014, p. 96-101, kaj miajn anglalingvajn analizojn de liaj verkoj kun resumo de mia vidpunkto en eseo "Borges Ironizing Idealism: I Dream Too Much."

la 22-an de Januaro 2015

Beĉjo: Esperanto kiel flanka temo en animeo

22 Januaro 2015, 21:43

Kiel kutime esperantistojn ĉefe interesas skribi kaj legi, informi kaj informiĝi pri Esperanto kaj ne pri aliaj aferoj per tiu ĉi lingvo. Tiel ankoraŭ miaj antaŭaj plendoj skribitaj ĉi-tie ŝajnas same validaj. Esperantistoj ankaŭ ege dependas kaj senĉese serĉas aprobon kaj laŭdon de neesperantistoj. Ĉiu eta menciio de la vorto Esperanto en ĉiu rilata aŭ tute senrilata kunteksto ekscitas esperantistojn. Pro tio ni ĉiam kaj senĉese ŝajnas kiel malaperonta minoritato kiu serĉas pruvon de sia ekzisto ekster si mem. Tiel libroj dediĉiĝas por notigi liston de Zamenhof/Esperanto objektoj (ZEO-j), dissendolistoj estas kreiitaj por sekvi kaj informi pri ĉiu ajna mencio de la vorto Esperanto. Same la plej gravaj novaĵoj pri Esperanto en tiuj unu-du pasintaj jaroj estis eldono de la libro 'en la lando de inventitaj lingvoj' de neesperantisto Arika Okrent kaj publika spektiĝo de la filmo 'la universala lingvo' de neesperantisto Sam Green. Tial kun apero de artikolo pri pasporta servo en la revuo 'The Wall Street Journal' ni esperantistoj ekscitiĝas kiel infanoj al kiuj oni estas montrinta bombonojn!

Kompreneble esperantistoj devas esti konsciaj, ke neesperantistoj estas ĉefe allogataj al aspektoj kaj trajtoj kiuj estas atribuita al la lingvo Esperanto. Ili estas deziro al paco, interkompreniĝo kaj malapero de dividigitaj linioj inter racoj, religioj, gentoj kaj etnoj.

Ne miskomprenu min! Mi tute ne deziras bagateligi tiun ĝuon de esperantistoj pro ĉiu mencio de la vortoj Esperanto kaj Zamenhof. Ili rajtas ĝoji ke ilia ŝatata lingvo estas menciita de aliaj. Tio almenaŭ montras, ke Esperanto estas io preter efemeraj kapricoj de la epoko kaj modo. Tio almenaŭ indikas, ke la lingvo ne plu estas projekto sed historia fakto. Por partopreni en tiu ĝenerala ĝuo de esperantistoj jen mencio de Esperanto kiun mi estas trovinta en japana animeo. Temas pri la japana animeo 'Fafnero en la lazuro' (jp. 蒼穹のファフナー, en. Fafner in the Azure).


La unua parto de tiu ĉi animeo-serio konsistanta el 26 epizodoj estas spektigita en la jaro 2004. Ĝia ĉefa ĝenro estas meĥao. Ĝi rakontas pri grupo da junuloj kiuj pilotas robotojn nome fafnerojn por batali kontraŭ ekstrateraj malamikoj kiuj nomiĝas Festumoj. Fafneroj estas la nuraj armiloj kapablaj por stari kontraŭ festumoj. Ni ne scias, ke kial festumoj atakas al homoj. Sed tiel ŝajnas, ke ili deziras asimili homojn en si. Festumoj konsistas el elemento kiu nomiĝas mir. Fafneroj kapablas stari kontraŭ festumoj ĉar ili ankaŭ havas Mir en si. En la nova parto de la animeo kiu komenciĝis ĉi-jare, tie estas knabino kiu nomiĝas Emily. Tiel ŝajnas, ke Emily kapablas komuniki kun festumoj aŭ Mir. Tial homoj nomas ŝin kaj tiujn kiuj estas similaj al ŝi 'Esperanto'. En subtitoloj oni tradukas la vorton 'Esperanto' al 'Hope' kaj ne al 'Hopeful'. Malgraŭ tio klare uzi la vorton 'Esperanto' en tiu ĉi animeo estas inspirita de la ideo, ke ĝis eblas komuniki kun alia, tiam ankoraŭ ekzistas espero por fini konflikton kaj estigi pacon. Mi ne scias, ke kiom da legantoj de mia blogo interesiĝas pri japanaj animeoj de la ĝenro meĥao. Sed se vi estas esperantisto almenaŭ vi povas sekvi tiun ĉi animeon por malkovri tion kiu okazos al heroino kiu nomiĝas 'Esperanto', ĉu ne?


la 17-an de Januaro 2015

Beĉjo: Pri la lastatempaj teroratencoj en Francio

17 Januaro 2015, 14:09

Lastatempaj teroratencoj kontraŭ la revuo Charlie Hebdo estis teruraj kaj korŝiraj. Sed ĉu ili estis surprize ŝokaj? Jam je la komenco de la jaro 2006 kaj ĉirkaŭ publikiĝo de simile konfliktovekaj desegnaĵoj en danaj revuoj mi skribis, ke similtipaj konfliktoj formos parton de nia 21-a jarcento. Depost tiam malmultaj aferoj estas ŝanĝitaj. Ni ankoraŭ kaj senĉese militas kontraŭ t.n. terorismo (kiu estas ĉefe atribuata al la ekstremisma islamo). Tio estas vera, ke depost militoj en Irako kaj Afganio, plu malmultaj sukcesaj teroratencoj estas okazintaj en la okcidento mem, kaj plu plejparto de viktimoj aŭ estas islamanoj mem aŭ alireligiaj loĝantoj de pli malriĉaj landoj. Tamen milito kontraŭ t.n. terorismo de la islama ekstremismo estas pli ol ĉiam kaĉo da konfuzaĵoj.

Malgraŭ tio ĉio ankoraŭ estas senutila ripeti, ke deziro al puni profanantoj ne estas inkluziva al islamo. Ke en Torao ankaŭ oni postulas mortopunon kontraŭ profananto. Ke kvankam ne plu tiom aplikata tamen ankoraŭ en multaj el la okcidentaj nacioj (ekz. en Irlando kaj ĉi-tie en Kanado) ankoraŭ ekzistas spuroj de leĝoj kontraŭ profonado. Kompreneble estas tute abomena kaj absolute nepravigebla murdi homojn nome de venĝi malrespekton rilate religion (kaj/aŭ religiajn eminentulojn). Sed kvankam ne per mortopuno tamen per aliaj rimedoj eĉ kredantoj de aliaj religioj (inkluzive de kristanoj) senĉese provas estigi kaj konservi respekton al siaj vidpunktoj kaj korespondaj religioj.

Dum debato pri la lastatempaj teroratencoj daŭras tamen ankoraŭ estas multe malfacila diri, ke kiam libereco de esprimo finiĝas kaj abomendiskurso komenciĝas. Ĉu similaspektaj desegnaĵoj ekzemple kontraŭ ĉefaj figuroj de la religio judaismo ne konsideriĝus antisemitaj (ekzemple kazo de Maurice Sinet)? Eĉ uzataj sloganoj reage al la teroratenco indikas kofuziĝon. Ĉu ni ĉiuj devas esti Charlie? Ĉu ni devas esti Ahmed islama policano kiu mortis dum la teroratencoj? Aŭ ĉu Lassana Bathily? Alia islamano kiu savis judajn klientojn en koŝervendejo dum la dua rilata teroratenco. Ĉu ni ĉiuj estas judoj por subteni judajn viktimojn de tiu dua teroratenco?

Kiel oni devas reagi al relative milda reago kaj simbola riproĉo de la usona registaro fronte al kondamniĝo de blogisto en Saŭd-Arabio (la plej proksima amiko de Usono) al vergado? Kiel oni devas al diferenco inter reagoj al teruraj mortoj en Francio kompare al amasmurdo de pli ol 2000 homoj per la grupo Boko Haram? Alfronte al tiuj teruraj teroratencoj ni estas pli konfuzaj kaj misdirektitaj ol antaŭe.

la 12-an de Januaro 2015

Ĝirafo: Vasilij Eroŝenko (9): 125a datreveno

12 Januaro 2015, 22:30

Vasilij Eroŝenko (12 januaro 1890 - 23 decembro 1952) naskiĝis ĉi-date antaŭ 125 jaroj.

Aldone al referencoj en antaŭaj afiŝoj, jen plua:

"Eroŝenko en Anglujo," de Olga Kerziouk, en La Brita Esperantisto, Aŭtuno 2010, p. 7-14.

Kaj jen anglalingva versio:

"I raised a fire in my heart": remembering Eroshenko by Olga Kerziouk, British Library, European studies blog, 15 December 2014

Denove, dankon al Paulo Silas pro atentigo pri ĉi tiu dateveno. Jen, el lia blogo Originalaj Poemoj en Esperanto:

la 9-an de Januaro 2015

Luis Restrepo: El la retpaĝo de "Charlie Hebdo", 2015.01.09

09 Januaro 2015, 13:16



#MiEstasCharlie